Decyzja króla Zygmunta III Wazy o przeniesieniu stolicy nie została zapisana w żadnym akcie prawnym.

24 maja 1609 r., 425 lat temu, król Zygmunt III Waza i jego żona królowa Konstancja Habsburżanka, wraz z trójką królewskich dzieci: sześcioletnią Anną Marią, czteroletnim Władysławem i niemal dwumiesięcznym Janem Kazimierzem, opuścili Wawel, aby z dworem na stałe przenieść się do Warszawy. Tego dnia de facto Warszawa stała się stolicą Korony Królestwa Polskiego i – mimo że Wielkie Księstwo Litewskie miało swoją stolicę – także centrum administracyjnym Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Ale czy Warszawa stała się także de iure stolicą Polski na początku XVII w.? W tym przypadku zdania historyków są podzielone, choć dominuje powszechnie uznany pogląd, że król Zygmunt III Waza ogłosił swoją decyzję o przyszłości obu miast już 18 marca 1596 r. Należy jednak podkreślić, że decyzja króla o przeniesieniu stolicy nie została zapisana w żadnym akcie prawnym. Stąd też mieszkańcy Krakowa z uporem przez kolejne wieki uznawali swoje miasto za stolicę Rzeczypospolitej. Warszawie nadawali co najwyżej wątpliwą godność „Miasta Rezydencjonalnego Jego Królewskiej Mości”.